کر کر خنده - مردچورمنگ

X

کر کر خنده - مردچورمنگ

کر کر خنده

	مردچورمنگ
از قضاي روزگار بد نهاد// يك نشيمن گز به پشتم بوسه داد تا گشودم چشم ديدم يك سره// در دهي هستم به نام برره مركز خنگان بي فكر و شعور// همچو سردار و سحر ناز و بَگور چون كه من چومپت بُدم همچون بَگَور// زورچپون كردند سحرناز شرور گرچه من شوهر بُدم از بهر او // مي كنم امرش اطاعت مو به مو درحقيقت من زنم او شوهراست// اوكه بر دستش هميشه خنجر است من كيانوشم كه باشم زن ذليل//گوييا خورده به مغزم دسته بيل شب كه مي آيم كنار بسترم// تا بخوابم لحظه اي خيرِ سَرم قلچماقي خِنگ مي خوابد بَرَم// آخ كه منهم واقعاً خيلي خَرَم موش فرهادي كه مي خوابد به بَر// اوبرادر باشد از بهر سحر آدمي چورمنگ تر از من بُوَد// صد برابر خنگ تر از من بُوَد چونكه خوب مانده است اين مادر زنم// دائماً اين را تو چشمش مي زنم او زن خنگي است همچون شوهرش// اوبُوَد بي كلّه ترازدخترش بر بگوري گفته ام شعري قشنگ// دركند از حال سالار مشنگ بسكه خوردم من نخودهاي درشت// مي زنم شيپور از سوراخ پشت بادكرده اشكمم چون مشك آب// حال و روزم را بكرده او خراب من چرا درهمچو جايي مانده ام؟// در چنين ماتم سرايي مانده ام؟ بسكه بودند ابلهانم در كنار// هي نچفسكوخوردمي جاي ناهار خود شدم ابله تر از اين قوم دون// اي خدا من را بكن زينجا برون آنقدر دركردم از خود حرف مفت// تا كه« جاويد» از برايم شعر گفت آن هم آن شعری نه مانند بگور// که ندارد قافیه یا وزن و شور
+ نوشته شده در چهارشنبه دهم اسفند 1384ساعت 3:48 بعد از ظهر توسط \|